Search the Community

Showing results for tags 'the egg'.

Found 1 result

  1. Endi Veyr- Yumurta (qısa hekayə)

    Ölərkən evinə gedirdin. Maşın qəzası baş vermişdi. Elə ciddi bir şey olmasa da qəza ölümcül idi. Geridə arvadını və iki övladını yetim qoydun. Ağrısız ölüm idi. Təcili yardım həkimləri gələndə iş-işdən keçmişdi, elədikləri faydasız idi. Mənə inan, bədənin tikə-tikə olmuşdu. Və mənimlə tanış oldun. “Nə... Nə oldu?” deyə soruşdun. “Haradayam” dedin. “Ölmüsən” dedim, həqiqəti söyləyirdim. Təsəlli edici sözlərə ehtiyac yoxdur. “Yük maşını... Yolda sürüşən yük maşını vardı...” “Bəli” dedim. “Mən... Mən ölmüşəm?” “Bəli. Amma kədərlənmə. Hər kəs əvvəl axır ölür.” dedim. Ətrafına baxırdın. Heç bir şey yox idi ətrafda. Təkcə sən və mən. “Bura haradır?” deyərək soruşdun. “Axirət mi?” “Həm bəli, həm xeyr.” Dedim. “Sən tanrısan?” deyə soruşdun. “Bəli” deyərək cavabladım. -Mən tanrıyam. “Bəs uşaqlarım... arvadım?” dedin. “Onlara nə olub?” “Yaxşı olacaqlar?” “Elə əsas meyarım da budur.” dedim. “Az əvvəl ölmüsən və tək dərdin ailəndir. Yaşadığın yerdə bu çox yaxşı haldır.” Mənə sehrlənmiş kimi baxırdın. Sənə görə Tanrıya heç bənzəmirdim. Adi insan kimi idim, elə sən kimi. Bəlkə də qadın kimi görünürdüm gözünə. Bəlkə də qeyri-müəyyən avtoritar fiqur kimi. İbtidai sinif müəllimi kimi güclü birisi. “Kədərlənmə”, dedim, “Yaxşı olacaqlar. Uşaqların səni hər tərəfli yaxşı biri olaraq xatırlayacaqlar. Səni rişxənd edəcək qədər böyüməyiblər. Arvadın bayırda ağlayaraq rahatlayacaq. Düzünü desək, evliliyin çökməkdə idi. Təssəlli istəyirsənsə, artıq arvadın rahatladığı üçün xeyli günahkar hiss edəcək özünü.” “Ah” dedin. “Bəs indi nə olacaq? Cənnətə, ya da cəhənnəmə gedəcəyəm?” “İkisinə də deyil”, dedim. “Reinkarnasiya olacaqsan.” “Nə?” dedin. “Deməli hindular haqlı imiş.” “Bütün dinlər özlərinə görə haqlıdır.” Dedim. “Mənlə gəzək.” Boşluqda gəzərkən “Hara gedirik?” deyə soruşdun. “Əslində heç bir yerə”, dedim. “Sadəcə söhbət edərkən gəzmək xoş olur.” “Onda mənası nədir?” deyə soruşdun. “Yenidən doğulduğumda boş lövhə kimi olacağam, elə deyil mi? Bir körpə. Yəni bütün təcrübələrimin və bu həyatta etdiyim heç nəyin əhəmiyyəti qalmayacaq.” “Elə deyil!” dedim. “Keçmiş həyatlarındakı təcrübə və biliyin hələ də içindədir. Sadəcə onları xatırlamırsan.” Dayandım və sənin çiynindən tutdum. “Ruhun xəyalına gətirə bilməyəcəyin qədər möhtəşəm, gözəl və böyükdür. Bir insan zehni kiçicik hissə qədər səni vəhdətində saxlayır. Sanki temperaturunu hiss etmək üçün əlini içinə saldığın bir stəkan isti su kimi. Kiçik bir parçan stəkanla əlaqəyə girir və nə olduğunu anlayanda bütün təcrübələrini qazanırsan.” “Son 48 ildir bir insan içində idin, yəni hələ də sonsuz şüurunu tam kəşf etməmisən. Əgər burada çox dayansaq, hər şeyi xatırlayacaqsan. Bunu hər dəfə bura gəldikdə yaşamaq məcburiyyətində deyilsən.” “Əvvəllər də reinkarnasiya keçirmişəm?” “Xeyli dəfə. Həddən artıq çox.” Dedim. “İndi isə 450-ci illərdə yaşayan Çinli kəndli qız olacaqsan.” “Dayan, necə?” deyərək kəkələdin. “Məni zamanda geri yollayırsan.” “Nəzəri olaraq bəli. Sənə məlum zaman yalnız sizin kainatınızda var. Mənim gəldiyim yerdə hər şey fərqlidir.” “Sən haradan gəlmisən?” dedin. “Ah, demədim? Mən başqa yerdən gəlmişəm. Və orada mənim bənzərlərim var. Orada nələr olduğunu bilmək istədiyini bilirəm. Doğrusu, sənə desəm belə anlamayacaqsan.” “Hmm.” Dedin və biraz duruxdun. “Amma dayan. Əgər zamanda fərqli yerlərə reinakarnasiya olsam onda özümlə də qarşılaşa bilərəm.” “Təbii ki. Bu hər zaman olur. Amma hər iki həyat da sadəcə öz ömürlərini dərk edə bilirlər. Nə olduğunu anlamayacaqsan.” “Onda bütün bunların mənası nədir?” “Ciddisən?” deyə soruşdum. “Ciddi-ciddi həyatın mənasını soruşursan? Bu sual şablon deyil səncə?” “Əlbəttə, amma yetərincə yerində sualdır.” deyərək inadlaşdın. Gözlərinə baxırdım. “Həyatın mənası və bütün kainatı yaratmağım sənin yetkinləşməyin üçün idi.” “Bəşəriyyəti nəzərdə tutursan? Yetkinləşməyimizi istədin?” “Xeyr, yalnız sən. Bütün kainatı yalnız sənin üçün yaratdım. Hər yaşayışında bilikli, yetkin və daha böyük zəkaya sahib olursan.” “Yalnız mən? Bəs qalanları?” “Başqa heç kim yoxdur.” dedim. “Bu kainatda bircə sən və mən varıq.” Mənə boş-boş baxmağa başlamışdın. “Amma dünyadakı o qədər insan?...” “Hamısı sənsən. Sənin bədənləşmiş müxtəlif vəziyyətlərin.” “Dayan. Mən hər kəsəm?” “Yavaş-yavaş anlayırsan.” dedim və çiyninə vurdum. “Yaşamış və yaşayan hər kəs mənəm?” “Bəli, yaşamış hər kəs.” “Mən Avraam Linkoln idim?” “Və Con Vilkes Butsan da” deyərək əlavə etdim. “Hitler mənəm?” dəhşətə düşərək soruşdun. “Və onun öldürdüyü milyonlarla insan da sən idin.” “Mə İsayam?” “Və onu təqib edən hər kəs də.” Səssizlik çökdü ətrafa. “Nə vaxt ki, birini öldürürdün” dedim “əslində özünü öldürürdün. Etdiyin hər bir yaxşılığı özünə edirdin. Hər hansı bir insan tərəfindən dadına varılmış bütün yaxşılıq ya da şər də, sənin tərəfindən dadına varılmışdı.” Uzun müddət düşündün. “Niyə?” deyə soruşdun. “Nə üçün bunları etdin?” “Çünki bir gün, sən də mənim kimi olacaqsan. Çünki bu sənsən. Mənim növümdənsən. Və sən mənim övladımsan.” “Vayyy” dedin inanmayaraq. “Yəni mən tanrıyam?” “Xeyr, hələ deyilsən. Hələ sadəcə rüşeymsən. Böyüyürsən. Bütün bu vaxt ərzində yaşayacaq saysız insan həyatı yaşadıqdan sonra yetkinliyə çatacaqsan və tanrı olmaq üçün kifayət qədər böyümüş olacaqsan.” “Yəni bütün kainat” dedin. “Sadəcə...” “Bir yumurta” deyərək cavabladım. “İndi isə növbəti həyatını yaşamaq zamanın gəlib çatdı.” Və səni yolladım. Tərcümə: Mövlüd Məmmədli (Həvəskar tərcümədir)